Bruderhof

 

Darvell Community van Robertsbridge in Engeland.

De groep van gelovigen was één van hart en ziel. Niemand eiste iets van wat hij bezat voor zichzelf op, integendeel: alles was gemeenschappelijk bezit. Met grote kracht legden de apostelen getuigenis af van de opstanding van de Heer Jezus, en Gods zegen was over hen allen. Er was niemand onder hen die gebrek leed. Want wie landerijen of huizen bezaten, verkochten die. Het geld van de verkoop brachten ze naar de apostelen en ze legden het aan hun voeten neer. En ieder kreeg zoveel toebedeeld als hij nodig had.
Handelingen 4:32-35

Een bijbeltekst die een leidraad vormt in het gemeenschapsleven van de Bruderhoven in Duitsland, Engeland en Amerika. Mensen uit verschillende culturen, landen en met een diversiteit aan (kerkelijke) achtergrond, kiezen voor deze vorm van gemeenschapsleven. Privé-bezit (behalve bezittingen zoals kleren) kent men niet. Alles wordt gemeenschappelijk gedeeld. Veel maaltijden worden samen gegeten. Er zijn verschillenden vormen van vieringen en beslissingen worden in diverse overlegvormen gemeenschappelijk genomen. Werkzaamheden rouleren, je geeft je talenten aan de gemeenschap. Jij bent er voor de gemeenschap en de gemeenschap zorgt voor jou. Het familieleven wordt hier erg belangrijk gevonden en het huwelijk staat daarin vrij centraal. Wie scheidt, verlaat de Community.

Andere relatievormen worden er niet geaccepteerd. Naast getrouwde koppels, leven er dan ook veel alleenstaanden.
In 1920 werd de eerste Bruderhof in Duitsland gesticht. Gemeenschapsleven in de geest van de eerste christenen en van de radicale reformatie van begin 1500, toen duizenden anabaptisten de reguliere kerken verlieten en kozen voor een leven van delen en dienen in christelijke leefgemeenschappen. In de jaren 30 moesten zij, door de nazievervolging, Duitsland verlaten. Werken aan vrede, sociale gerechtigheid en pacifisme zijn ook belangrijke peilers van hun gemeenschapsleven. Men steunt b.v. vredesprojecten in Noord Ierland.

Enige fragmenten uit mijn verslag:

Een hartelijke ontvangst volgde. Ik werd een grote zaal binnengeloodst. De hele gemeenschap (zo’n 350 mensen) zaten aan lange tafels. Kinderen waren aan het zingen. Ik werd vriendelijk toegeknikt, eten werd mij toegeschoven, een kop thee ingeschonken, handen uitgestoken om kennis te maken. De vrouwen droegen er hun traditionele lange rokken en hoofddoekjes.
Violen, een gitaar en accordeon werden tevoorschijn gehaald en een mooi vierstemmig samenzang van alle aanwezigen volgde. Men vierde het oogstfeest. Ik viel er middenin en was beduusd door zoveel hartelijkheid.

Er volgde een week waarin ik veel hartelijkheid en gastvrijheid mocht ontvangen.

Geen enkele luxe in de vertrekken van de bewoners. Het meest noodzakelijke was aanwezig. Mijn kamer, eenvoudig, een klein bosje bloemen en een paar hartelijke welkomstkaarten zorgden er voor dat ik mij meteen thuis voelde.

Er waren heel veel hartelijke ontmoetingen en gesprekken. Ik denk aan Iris, een jonge verstandelijk gehandicapte vrouw (syndroom van Down) van 21 jaar. Ze sliep in de kamer naast me en de eerste avond stond ze met haar grote kat op de arm naast mijn slaapkamerdeur. Toen ik tegen haar zei dat ik drie katten had, was het ijs gebroken. Ze tastte me nog een beetje af. Na twee dagen kwam ze met een grijs op mij af in de eetzaal, legde een arm om  mij heen en zei vervolgens: ‘How are you doing Tjitske?’. Ze verwachte dan een wedervraag en had  altijd een paar mooie standaardantwoorden achter de hand. ‘Iris is een gift van God, ons zonnetje in de Community’, zei haar moeder tegen mij. En dat was ze.

Er werd voor elkaar gezorgd. Een paar verstandelijk en lichamelijk gehandicapten waren er aanwezig en oudere hulpbehoevenden. Ik zag hoe jongeren bij toerbeurt werden ingeroosterd om een oude man in zijn rolstoel naar de eetzaal te brengen en om hem te helpen bij het eten.

Ik denk aan de gesprekken die ik had met een jongere. Begin twintig was ze. Met haar 18-de jaar had ze een Bruderhof in Amerika verlaten om eens verder rond te kijken. Jongeren die opgroeien in een Bruderhof worden gestimuleerd om een tijdje ergens anders te verblijven. Hierna kunnen ze dan als volwassene een betere keus maken om zich wel of niet in een belofte aan het Bruderhof-leven te verbinden. Na een verblijf van een paar jaar in Ierland, was ze een paar maanden geleden, beland in deze Bruderhof. ‘Heb je er nu over nagedacht om je ‘commitment’ te doen?’, vroeg ik aan haar. ‘Ik wacht wel tot God komt met een antwoord’ zei ze. Ja…..daarop had ik even niets te zeggen. Tijdens mijn laatste groepsmaaltijd, gaf men aan mij de microfoon. Om wat te vertellen over hoe ik deze week had ervaren. Na afloop kwam een oude vrouw op mij af. ‘Bedankt voor je woorden’, zei ze tegen me. Ze gaf me een hand, en keek me aan: ‘ Ik heb het gevoel…..dat we bijna zusters zijn’, zei ze. Ik was ontroerd. Daar stonden wij, zij in haar Bruderhofdracht, in haar lange jurk aan en met haar hoofddoek om en ik in mijn oude trui en spijkerbroek. Een wereld/generatie van verschil. Maar wij begrepen elkaar.

Darvell Bruderhof,
Brightling Road
Robertsbrige,
East Sussex TN32 5DR
Tel. +44(0)1580-883-330

www.chruchcommunities.org