Artikelen

Belangrijke bankjes

Belangrijke bankjes

Ik kreeg deze zomer iets met bankjes. Er was dat bankje in mijn achtertuin waar ik menig uur in stilte doorbracht. In die afzondering  moest ik het zien uit te houden bij hetgeen mij overkwam: de diagnose borstkanker en nog niet weten welke kant het zou opgaan.
In die avondschemering, soms was het al donker, zat ik daar maar te zitten en liet ik al mijn gedachten komen en gaan. Boosheid, verdriet, angst, onzekerheid, strijdlust, er voor gaan, al die emoties kwamen voorbij.
In Gods Schepping zat ik daar zo. Die merel die elke avond de nacht aankondigde. Vleermuizen kwamen voorbij. Geuren en kleuren van de Schepping, ze kwamen intens binnen. Daar in die Schepping nam ik mijn Schepper waar en ik voelde mij gedragen in een tijd van grote onzekerheid.
Een borstamputatie zou het gaan worden. Die borst eraf, voor mij niet het einde van de wereld, maar voor doodgaan had ik nog geen tijd. ‘Maar kan ik dan wel eind augustus naar Iona?’, vroeg ik aan de chirurg. Ze gaf aan dat het zonder te veel complicaties mogelijk zou gaan lukken en ze begreep goed dat het stellen van dit doel mij een enorme wilskracht gaf om te werken aan herstel.
Het werd geen gemakkelijke zomer. De operatie verliep voorspoedig maar het herstel werd vertraagd en complicaties traden op omdat ik vanaf mijn ziekbed een strijd van jewelste moest leveren om o.a. extra thuiszorg en een tijdelijke taxivergoeding te bemachtigen. Het hebben van een slechte gezondheid in combinatie met weinig geld, een klus om te overleven. Maar vandaag de dag kun je er niet meer erg ziek bij worden ontdekte ik.
Het werd een lange uitputtende zomer waarin ik vaak, zittende in de avondschemering, mij afzonderde van mensen en mij gedragen wist door mijn Schepper.
Lang was er die onzekerheid: wel of niet aan de chemokuren. Gelukkig gingen die aan mij voorbij.
Nog moe, erg moe, pakte ik de draad weer op. De groep waarvoor ik de reis naar Iona zou gaan organiseren, hoopte van harte dat het mij zou lukken om zelf mee te gaan met de reis.
Fysiek nog zwak, maar een geest die zei dat het me zou lukken: ik ging mee. De groep tilde mijn tassen, de reis van een paar dagen was zwaar voor mij. Ik onttrok mij voor een groot deel aan het programma en ik had die week niet zoveel wensen. Ik was slechts dankbaar voor het feit dat ik er was. Dat mijn wilskracht om dit belangrijke doel te verwezenlijken, mijn fysieke beperkingen had overstegen.
Daar op Iona, ik zat er regelmatig op een bankje bij het Noorder strand. Ik keek er uit over de Atlantische Oceaan en dacht aan al die jaren dat wij op dit mooie strand met groepen mandala’s hebben gemaakt. Ik zat daar maar te zitten en liet al mijn gedachten komen en gaan. In Gods Schepping zat ik daar zo. Geuren en kleuren van de Schepping, ze kwamen intens binnen. Daar in die Schepping nam ik mijn Schepper waar en ik voelde mij gedragen.
Ik ontdekte die week op Iona het belang van bankjes. Vanuit een slechte conditie was het voor mij een verademing om overal bankjes te zien staan, die uitnodigden om er te rusten. Ik realiseerde mij ineens volop dat ik op mijn levensweg die ik ga, gebruik moet maken van die bankjes. 
Ik kan slechts de pelgrimsweg gaan die ik ga en weet niet wat de toekomst mij zal brengen.
Een redelijk goede prognose maar er blijft die kans op de terugkeer van die kanker.
Ik blijf echter plannen maken. Volgend jaar met vijf mensen naar het klooster Grandchamp in Zwitserland en met zeven naar Holy Island of Lindisfarne.
En misschien in 2015 opnieuw met een kleine groep naar Iona, als mijn gezondheid het toelaat, zeg ik er nu dan toch maar even bescheiden achteraan.


Tjitske Bongers

strippenkaart

Tjitske Bongers